Ελλήνων Δρώμενα: «Θυμάμαι τα Ρογκάτσια» – Ρουμλούκι μέρος Β

Στο ονομαζόμενο «Ρουμλούκι» της Ημαθίας -ένα τόπο που βρίσκεται δίπλα στην Βεργίνα-, εμφανίζεται ένα δρώμενο με σημαντικές διαστάσεις που κυριαρχούσε εκεί για πολλά χρόνια. Τα «Ρογκάτσια».
Οι κάτοικοι του Ρουμλουκιού σε ετήσια βάση διοργάνωναν και διοργανώνουν το έθιμο αυτό με αφοσίωση, τιμώντας έτσι μια παράδοση πολλών χρόνων, η οποία στις μέρες μας τείνει να εκλείψει.
Η ονομασία ρογκάτσια προήλθε από την λέξη «ρόγα» (rogo – ζητώ, απαιτώ), που ήταν οι ετήσιες αποδοχές των στρατιωτικών της Θεσσαλονίκης που προστάτευαν το Ρουμλούκι την εποχή του 900-1000μ.χ. οπού αντί για μισθό εισέπρατταν απευθείας από τους καλλιεργητές της περιοχής ποσότητες δημητριακών με την μορφή εράνου από ομάδα σπαθοφόρων ανδρών.
Ομάδες ανδρών τότε, αλλά ακόμη και σήμερα, περιέτρεχαν τα χωριά του κάμπου χορεύοντας και εισερχόμενοι σε κάθε αυλή, περικύκλωναν και εισέπρατταν τιμητικά μέρος των αποθηκευμένων καρπών συνοδεία μουσικής χορού και ολονύκτιου γλεντιού.
Για πολλές μέρες περιπλανώμενοι από χωριό σε χωριό, συνοδεία ζουρνατζήδων, χορεύοντας ασταμάτητα, ήταν το κέντρο του ενδιαφέροντος και οι δημιουργοί μιας μεγάλης γιορτής για την περιοχή, οπού κάθε οικογένεια περίμενε για να συνεισφέρει με τον δικό της τρόπο τόσο στα αγαθά όσο και στην διασκέδαση.
Οι κάτοικοι του Ρουμλουκιού καθόσον συνεχίζονταν το έθιμο ακόμη και επί Τουρκοκρατίας, χαίρονταν να συμμετέχουν, διότι έτσι προσέφεραν στον κοινό σκοπό, που τα τελευταία χρόνια μέσω της εκκλησίας, ο σκοπός αυτός μετεξελίχθηκε σε έργα κοινής ωφέλειας για το κάθε χωριό.
Είναι ένα έθιμο πολύ αγαπητό στο Ρουμλούκι μέχρι και σήμερα, που δίνει την ευκαιρία στους κατοίκους των χωριών αυτών να θαυμάσουν τη λεβεντιά των νέων παλικαριών και τις χορευτικές τους ικανότητες. Θεωρείτε μάλιστα εξαιρετική τιμή να επιλεγεί ένας νέος για να συμμετέχει στην ομάδα του χωριού του.
Ο φακός της εκπομπής κατέγραψε αφηγήσεις και αναπαραστάσεις από κατοίκους της περιοχής που συμμετείχαν στις ομάδες αυτές, όταν τα παλαιότερα χρόνια το έθιμο αυτό είχε ουσιαστικό χαρακτήρα για την ζωή τους, αλλά και για το κοινό καλό των χωριών τους.
Σκηνοθεσία – έρευνα:  Αντώνης Τσάβαλος