«ΑΜΟΡΓΙΑΝΟ ΜΟΥ ΠΕΡΑΜΑ» 15.5.2011

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ
τίτλος επεισοδίου:
«ΑΜΟΡΓΙΑΝΟ ΜΟΥ ΠΕΡΑΜΑ»

Ημερομηνία και ώρα προβολής: Κυριακή 15 Μαΐου, 12.00 στην ΕΤ3

Η εκπομπή ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΡΩΜΕΝΑ ταξιδεύει αυτή τη φορά στις Κυκλάδες, για να συναντήσει την ποιητική και μουσικοχορευτική υπόσταση ενός πολυτραγουδισμένου νησιού. Του πανέμορφου νησιού της Αμοργού. Του νησιού που αντιπροσωπεύει το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου.
Η Αμοργός στην αγκαλιά της κρατάει γερά μια μεγάλη ιστορία που ξεκινά από τα αρχαία χρόνια και αποτυπώνεται με εμφανή στοιχεία μέχρι τις μέρες μας στο φυσικό περιβάλλον, στην αρχιτεκτονική και στα ανθρωπολογικά της χαρακτηριστικά.
Εκείνο όμως που την κάνει να ξεχωρίζει είναι ο συνδυασμός της ποιητικής-στιχουργικής και μουσικοχορευτικής έκφρασης των κατοίκων της.
Στην Αμοργό συναντάμε μέχρι και σήμερα δημιουργούς στίχων και τραγουδιών που ανά πάσα στιγμή, στο δρόμο, στην δουλειά και κυρίως στο γλέντι, με αυτοδίδακτο τρόπο  συνθέτουν και τραγουδούν κάθε ζήτημα που έχουν ανάγκη να εκφράσουν. Η αυθεντική  ποιητική αυτή έκφραση είναι  βαθιά συνδεδεμένη με την ιστορική παράδοση της Αμοργού αλλά και των γειτονικών νησιών των Κυκλάδων, όπου μαζί έχουν τροφοδοτήσει με αναρίθμητα δίστιχα την μουσικοχορευτική παραγωγή του Αιγαίου.
Η Αμοργός είναι ξακουστή σε όλη την Ελλάδα με το κλασικό πλέον δίστιχο, «Αμοργιανό μου πέραμα / να “χεις καλό ξημέρωμα» το οποίο έχει ερμηνευθεί από πολλούς τραγουδιστές στο πέρασμα των χρόνων και έχει συντροφεύσει αναρίθμητες παρέες στα γλέντια τους, στα πέρατα του Αιγαίου και όλης της Ελλάδας.
Οι συντελεστές της εκπομπής ερεύνησαν, συνάντησαν και κατέγραψαν στα ιδιαίτερης ομορφιάς χωριά της Αμοργού, αυθεντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές τραγουδιστικών δίστιχων και αποτύπωσαν μοναδικές χορευτικές εκφράσεις.
Οι Αμοργιανοί, παρά τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής στο απομακρυσμένο και βραχώδες νησί τους, δεν χάνουν ευκαιρία να γιορτάσουν ή να στήσουν ένα αυτοσχέδιο γλέντι συνθέτοντας τις δικές τους μαντινάδες.
Έτσι όπως ξέρουν να διασκεδάζουν και να γλεντούν, αυθεντικά, στο διάστημα του χρόνου που η απουσία τουριστικής δραστηριότητας τους επανασυνδέει με την βαθειά ρίζα της παράδοσής τους και σε κάθε χωριό, σε κάθε πλατεία και καφενείο, ηχεί το βιολί το λαούτο και η φωνή του τραγουδιστή που ξημερώνει τραγουδώντας.

Σκηνοθεσία – έρευνα: Αντώνης Τσάβαλος